Aromia Moschata

Merci, Messeur Dani

2009-11-27T12:07:00.001+01:00

Hoxe tingue o ceo esa cor tan melancólica que fixo que sendo un rapaz decidiras que ti, tiñas que vivir en Galicia. As verbas hoxe non chegan para resumir todo o saco de recordos de aventuras e desventuras que vivimos nesta terra. Gustaríame lembrarte coma na foto, o día que nos descubriches o bocata bretón, coa manteiga salgada, ¡Que pincho!. Sempre ó rematábamos antes da exquisita tortilla do Alaska, e tí sempre rematabas dicindo “Pero non tedes casa”. En fin..., coma nos xa non cremos noutros mundos, tan so queda pensar que o teu recordo non perecerá nos que te coñecimos, que sempre haberá un Dani Francés (mira que te fodía que te chamáramos así) nos nosos corazóns, e que dende que non estás as cañas xa non teñen o sabor agridoce con que matabamos as penas na túa compaña. Botámoste de menos cabrón, e como non me despido botándome do Bar. ¡A la puta calle!. Merci messeur Dani.

Variacións análogas

2009-09-20T07:41:00.006+02:00

E no musgo no que estamos; andaino, soez e invermeraco, andamos a esportas, de vermes chupa sangues, e verberracos, de merdas de feitos incorrexibles, que acolloados pola merda dos medios non temos a conta a admitir, molanos, prestanos que unha cocainomana sen xeito por acostarse con un máis coñecido, conte as suas vivencias, e unha imaxen. Fai tempo que un amigo de outra pola, contaba que hoxe en día o periodismo e encher canles da TDT, algo que graciñas algún deus, non chegará as FRAGAS, pois como non, non hai cobertura. Fai uns días, díxome un primo dos ANCARES, que agora mesmiño esta pragado de arándanos, ¡e qué festa!, podes ir monte pa arriba e monte pa baixo, e é todo e un mundo, pero coidado coas vacas que hoxe por hoxe son as animas do traxe de cores. Non vos esquezades, o tempo vai amodiño, e o ceo, está hoxe cheo de Jets privados que levan unha parte sustancial do que gañades vos. Cantos fomos machacados para o disfrúte dalgúns, tan so valendose en que non somos todos iguais, ou tan bonitos, coma os canones que impoñen os dos Jets, !se todos temos a mesma hemolinfa que corre polos nosos conductos!, a diferencia que eu vexo tan so é unha variación, que tal vez sexa a que nos fai iguais.
Eu voume deitar coa Lúa que hoxe está ceibada e dime cousas tan belas as que nin unha AROMIA coma min pode deixar de pasar, que bo sería, que todas vivirades o mencer e o solpor nas mans da nai LÚA. E para variar unha cita que faime preguntar ¿Que coño é o de RAZAS?

"Especies distintas presentan variacións análogas, de maneira que frecuentemente unha variedade dunha especie pode adquirir caracteres propios doutra especie próxima, ou volver a algúns dos caracteres propios dun antergo lonxano."

UN TAL DARWIN

Somos Parvos

2009-06-02T16:25:00.003+02:00

Xa están a facer da súas, xa empezando a arder, e tanto ceo coma inferno mestúranse nun pesadelo que non permite diferenciar o dia da noite, nos xa sabemos que somos a esmola en comparanza cos grandes carballos, tal vez o inferno sexa o que merezamos por non defender a nosa terra. Moitos dos cargos que antes destruíron os nosos rios foron premiados, o que non deixa de ser un pouco incribel neste tempos que corren de crise. Os galegos parece que nunca tiverón a ninguén que os representase, que conseguira facer desta terra un pais con orgullo, de toda a natureza que ten de saber aproveitala, de poder desfrutar da terra en sí, e non de permañecer debaixo do xugo e o arado que dan de comer os catro patufos desleigados, que xa recriminaba o gran poeta Celso. Se os montes arden, pódese partir xa dun problema de educación, que nunca se plantexa a reforma en si, dos benefícios dun povo que non ten outras aspiracións que chegar a ser funcionario, para ter un salario fixo, vacións, e non rascala. Mentres xente que vive o monte con paixón vense pisoteados por este tipo de individuos, que cun poder caciquil, teñen a falla de vergoña para presumir dos seus cargos, mentres o povo aplaude, e vai votar nunhas eleccións dunha suposta Europa que se existira de verdade teria a todos estes persoaxes no cárcere, e non a outros. Tal vez os escarabellos coma min tan só nos quedes encomendarnos a Deus e rezar unhas cantas pregarias para que isto vaia rematando dunha vez por todas, para non ter que seguir a destrozar a alma. Algúnha vez oín por aí que Deus é galego, e se é así iso explica moitas cousas, pois visto o visto tamén será coma nós PARVO.

Hoxe é 25 de Abril.

2009-04-25T14:40:00.006+02:00

Agora que saín nunha partida de madeira para Portugal, estou coñecendo mundo, e casualidades da vida, cheguei a Capela dos Ossos en Évora, pretiño de Lisboa. Como di a entrada "Nos ossos que aqui estamos polos vossos esperamos", unha boa frase para lembrar a algún inmortal que hai por aí. Moi preto de Évora está Guadalupe, que ten un círculo lítico, segundo din alí o mais grande da Peninsula Iberica, moi visitado, algún lle entra a morriña, para dicir, o que puido ser e non foi. Pero ven hoxe é unha gran festa pola revolución dos cravos, e todo Portugal está en festa, así que boas festas a todos, e tamén ós monárquicos.

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade

Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena

Em cada esquina, um amigo
Em cada rosto, igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade

Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto, igualdade
O povo é quem mais ordena

À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola, a tua vontade

Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade

José (Zeca) Afonso.

Ferrol-Ortegal

2009-03-22T07:50:00.000+01:00

Os novos axentes locais en Lugo

2009-02-01T00:49:00.003+01:00

Parece ser que despois da falta de efectivos a policía local de Lugo, contratou a novos axentes con minusvalías, o cal é unha gran idea nestes tempos de eleccións, tendo en conta que o día seguinte de tomar esta foto, vaise pasar por Lugo o Sr. Zapatero e Touriño (“Os Presidentes”), e sempre é necesario aumentar os efectivos. Porque cando envioume a foto o meu curmán lugués, veciño do parque de Rosalía, fun un pouco mal pensado e pensei no pouco respecto que teñen en Lugo as prazas de aparcamento reservados para xente con minusvalías, e moito mais delito ten que os que nos deben de protexer deses vándalos non dean exemplo. Pero xa que o meu primo e un cerambícido bastante educado, e non come mais follas das que debe no parque, imos a optar por pensar ben, e felicitar o concello de Lugo por contratar a novos axentes, para que a xente con minusvalías teñan sempre sitio onde aparcar.

Que os leve o vento

2009-01-26T13:10:00.004+01:00

A incompetencia segue patente, os nosos políticos poñen outra vez de manifesto que chamarlles incompetentes é facerlles un favor, cando o venres foise a luz pensei, agora pode pasar coma nos U.S.A., e a xente a romper os cristais das multinacionais, e arramplar con todo, pero non, de fondo o son das alarmas, tan so inspiraba os soños mais macabros, o tema foi mandarse unha cervexa, e debuxar no cristal da porta unha caricatura do dono do bar. Cando teremos os políticos que nos merecemos, e non “O Presidente” que mentres a xente mercaba grupos electróxenos para non pasar frío, el seguía de campaña electoral, o peor e que estes botaban pestes, cando Fraga e Cascos andaban por outros derroteiros cando o “Prestige”. Segundo “La Coz” moitos galeguiños imos a votar o primeiro de marzal en branco, por desencanto desta suposta esquerda. E unha pena que os bechos da Fraga non podamos presentarnos as eleccións, pois coñezo un verme que ten un cabezón que sería a envexa de algún, a ten tan grande que non o puido levar o vento.

Palestina

2009-01-12T00:03:00.001+01:00

Cenizas del cielo

2008-12-20T12:25:00.004+01:00

Houbo un sentimento primixenio de amar a nosa nai natureza, no cal non entraban os tecnicismos, tan só, tiñamos a necesidade de coidar dela coma ela nos coidou de novos. Ese sentimento é anterior a todos os tratados e movemento ecolóxicos, é o berce do ecoloxismo e naturalismo. Esta sensación deuma o filme “Cenizas del cielo”, onde Federico (personaxe real), loita contra a central térmica que levou parte da súa vida. Para todos aqueles que viven nesta comarca é de vista obrigada, e para o resto aconsellable, tan so por ver coma o home, aínda pode defender a súa nai, e que está non entende de razas, idades, clases sociais, etc. Tristemente xa non se pode ver no cine, pero se por casualidade tedes a oportunidade, tedes unha cita obrigada.

O río baixa o pH, e durmén os Governantes

2008-11-18T22:58:00.002+01:00

Coma non señor Bono, moito fillo de puta anda solto, sobor de todo do Opus Dei, ou de outras faccións católicas, ás cales tal vez vostede pertenza ou sinta simpatía. Sor Milagros tal vez fora boa persoa, outra mártir máis, dunha guerra que non tivo ni senso ni razón, de irmáns contra irmáns. Ela, asustaríase de ver a súa persoa en feiras de tal importancia, mentres gran parte do país vaise o paro. Ten razón, canto fillo de puta co cu cadrado de tanto inxerto na cachola, saído do salario pagado, co suor de tanto San Obreiro. O cal creo que non está en ningunha placa conmemorativa no congreso, claro é que sería moi difícil beatificalo hoxe por hoxe tal coma está a cúpula do clero. A nos na fraga, prestanos que o aire fresco do inverno, síntase na cachola, pois así non nos empodrecen os pensamentos, e tamén teñen mais campo aberto para poder chegar os señores gobernantes, dende o meu salgueiro voulle dar un pequeno consello, sen que serva de precendente, POÑA BOINA SEÑOR BONO, que a cachola non colle frío e deixa saír os bos pensamentos.

Boas Noites Gobernantes

2008-06-29T16:21:00.000+02:00

Nunca entenderei os políticos, como dormen polas noites, como poden esquecerse de todos nós, porque cando saben que o Chamoselo baixa ferido, non fan nada, cando algún deles lles doe a cabeza ¿non van o médico?, ¿non fan nada?. O desenrolo é queimar o noso patrimonio, imaxínome que cando rematen con todo xa non haberá nada que conservar e todos contentos. Teremos a cidade da cultura para ver os vídeos do que era un río, do que era unha mámoa, ou en definitiva para ver coma seres doutro planeta o que fomos. Nestes tempos escuros para as Fragas, recordamos os tempos antes de ser chamados parque Natural, pechamos os ollos e recordamos con ledicia, como era antes de vir o chamado progreso, cando Caaveiro estaba sen cementar e as hedras podían medrar pola ponte sen que haxa tubos encarnados cheos de cables, cando no chan podían medrar al landras e castañas, que caian dos árbores. Pero nos somos pequenos, insignificantes, somos eses bechos que pisan as señoras co seu tacón de agulla nas visitas guiadas, nas presentacións, (verdade conselleira Caride), que mais dá que foramos os primixenios poboadores, os conservadores das zoas que vostedes non miran por elas, hoxe non plan Natura. Ante a esquilma que seguirán facendo, Boas Noites, e sigan durmindo que a nós xa sabemos o que nos toca.

A censura nestes tempos.

2008-01-29T11:08:00.000+01:00

No intento de facer dano dalgunha xente, atopámonos con centos de xeitos. Hai quen prende os montes, quen contamina os ríos, pero os peores de todos son os que manipulan a información. Sei que outros compañeiros blogueiros tiveron problemas con isto, dende esta Fraga vai todo o noso apoio. Non poden controlar o canto dos paxaros, o mesmo que o croar das ras, tan pouco que eu e as miñas compañeiras comamos as sabrosas follas de salgueiro, ou mellor dito non se debe, porque si que o poden facer, poden fumigarnos, atacarnos coas súas armas. Internet e liberdade, o que deberían ser todos os medios de comunicación, non tan so un escaparate do que queren facernos ver. A Fraga é moi reducida, pero un universo para nos, na nosa vida a maior parte dos habitantes nunca sairemos da Fraga, pero sabemos que hai mais fragas, igual de fermosas ou mais, nas que outras Aromias, outros Carballos,..., viven e seguen vivindo, coma nos, en distintas latitudes pero coma nós, con similares ameazas ou problemas. Niguén debe taparlles a boca, e menos usar o poder para taparlla. ¿Ou non é certo?.

Tiña 87 primaveras

2008-01-23T14:56:00.001+01:00

Tiña 87 primaveras, e moito que contar, que vender e que lembrar. Era Jovita unha das mais recoñecidas e míticas tendeiras de Lugo. Podías achegarte a súa tenda a calquera hora, e atopar todo un universo de produtos, para pasar o apuro ou para regalar alguén. Nos derradeiros anos ela se foi convertendo na raíña do botellón, ninguén podía con Jovita, tan só unha mestura dese frío lugués que cala nos osos, e as veces parece que quedase a vivir no inverno, no interior de un, conseguiu que Jovita pechase. Agora que xa non fago o botellón, que as cousas van mais ala do fin de semana próximo, sempre que pasaba por diante de Jovita, me apetecía pasar a comprar algo, unhas patacas, iogures, galletas..., abrindo paso entre as bombonas de butano encadeadas (quen non se quedou sen auga quente, ¿e onde collo butano?, Jovita tiña a solución), ela, en bata de casa e zapatillas abría a porta, e sempre tiña conversa. Ti saias da tenda, non so co que comprabas, tamén levabas ese sentimento morriñento de cando eras pequeno e con cinco pesos, mercabas un paquete de “gusanitos” e dous “caramelos de cubalibre”, na tenda que tiñas preto da casa, onde a túa nai mandaba ir levar as 3 pesetas que lle faltarán fai unha hora para o pan. Esas tendan que tiñan o nome da dona, por todos coñecida. Jovita coa túa morte non só morre unha tendeira, morre unha forma de vida, coa que medramos moitos de nos. Nestes tempos onde os novos, dise que non temos inquedanzas nin ideais, nin figuras, ti xuntaches os novos e non tan novos, poñendo nos de acordo en algo, "Jovita te botaremos de menos". No ceo dos meus soños, Casa Jovita, seguirá sendo o verdadeiro 24 horas.

Nestes tempos escuros

2008-01-18T14:30:00.000+01:00

Nas brétemas dos tempos escuros, os homes destruíron as lembranzas dos seus antergos, eliminaban os rastros do que un día foron, do que amaron, creron, e polo que loitaron, as lendas se extinguiron, xa non pasaban de pais a fillos, xa non tiñan pasado. Tan só, un vaso estrado, desaparecido con forma de campa, recordaba aquel tempo, todos aqueles que bebían del, nun momento escoitaban as verbas dos seu antergos no vento. Pero todo iso foi, nas brétemas dos tempos escuros.

A feira das luminarias.

2008-01-15T10:31:00.000+01:00

"Andamos alporizados na Fraga, nestes derradeiros tempos de eleccións, todo é prometer, e todo e contra nos". Dixo un carballo que ata queren poñer centrais nucleares, pois os humáns non dan feito coa corrente. Eu propoño que os políticos en vez de regalar os chisqueiros, que despois serven para pornos a calefacción a todos nos. Regalen luminarias de baixo consumo. Xa vexo os fabricantes facendo o agosto. O podedes imaxinar, o novo piso do voso colega, coas luminarias do PP, !e que dan mais luz que as de EU¡, o outro que por ideoloxía prefire as do BNG. Recordo cando estaba na escola dos cerambicidos, que sí, que nos tamén imos a escola, que ó noso grupo era o dos iluminados, tal vez por isto desvaríe tanto coa luz.

As veces vivo

2007-09-26T04:47:00.000+02:00

Outras non sinto o vento que chega, nin tampouco o que se vai, teño momentos de ledicia, outros de melancolía, pero sempre queda algo valeiro, algo intanxible sen sentimento, tan so ó atopo nesas cousas raras, asoballadas, que non quere ninguén, chamadelle síndrome do que queirades, tan so, para min sentimento morto, tal vez de ledicia.

Intergeneraciones

2007-09-07T19:59:00.000+02:00

Todos temos algún familiar, pai, nai, avos, que pola sua idade están afastados de toda-las novas tecnoloxías, e alguén dixo que o analfabetismo deste século sería non manexar computador. Co fin de asesorar e por o alcance dos nosos maiores as novas tecnoloxías nace "Intergeneraciones". Os cales teñen unha páxina moi currada é na nosa opinión intersante. Se queres visitala preme aquí

¿Quen dixo medo...?

2007-07-16T10:50:00.000+02:00

Os homes fan as leis, moitas veces para protexernos, o problema é saber que as fai cumprir, os meus veciños da fraga do lado, dixome unha prima, que vanlle facer unha mina de andalucita. O caso pasa por a Quiastolita, unha roca que ten incrutada cristais deste mineral. A mina non é rentable, pero seguro que si polas axudas da zoa para quen a monta, outra cousa semellante pasou moi preto nas Pontes, cunha empresa chamada Italtel. Os humáns non aprecián o entorno disque aprecian o traballo, pero fan excursións os meus parentes cerabicidos do Iguazú, pero non coñecen Somede, Bermui, O Belelle. Pero nos, non temos medo, algún sabio dixo que a poboación humán desapareceria en dous anos se desaparecián as abellas, pero nos seguiremos.... O gracioso da situación é que eles terán 50 postos de traballo mais, para acelerar a súa extinción. Na fraga nunca entenderemos para que queredes os cartos nos cementerios. Quen dixo medo...?

Perdón a todos os que fixen dano.

2007-07-04T16:50:00.000+02:00

As veces desfigurome, o reflexo da miña silueta na auga tornase real, e non me recoñezo a min mesmo, convertome en todo o que anoxo, sendo un ser enfermizo que arrastra as penas e as glorias de outros coma as suas propias, porque carece de identidade. Eses días preferiría non vivir, poñerme a invernar, e despertar na primaveira no nacemento da vida.

Hoxe cortarón un árbore

2007-07-02T18:52:00.000+02:00

Non era o derradeiro,
non era o mais vello
pero estaba nun parque.
A veira dun río,
cortarón o árbore.
Non era o mais grande
pero gardabanos da choiva
e outras veces dos aires,
na nosa fraga talarón unha árbore.
Non son asasinos,
tan só, son cobardes
as troitas do río
non atopan onde refuxiarse.
A Fraga está triste faltalle unha árbore

Follas de herba

2007-06-25T20:47:00.000+02:00

Na Fraga todos temos recordos, existíu un home, que escribiu "Hojas de hierba", que falaba da obsevación deste mundo, partindo de si mesmo, foi un tolo do seu tempo, e segueo sendo hoxe. Comparto con vos, un extracto da súa obra:

Canto a mi mismo

Me celebro y me canto a mí mismo.Y lo que yo asuma tú también habrás de asumir, pues cada átomo mío es también tuyo.
Vago al azar e invito a vagar a mi alma.Vago y me tumbo sobre la tierra,para contemplar un tallo de hierba.
Mi lengua, cada molécula de mi sangre formada por esta tierra y este aire.

Nacido aquí de padres, de cuyos padres nacieron aquí y cuyos padres también aquí nacieron.
A los treita y siete años de edad, gozando de perfecta salud, comienzo y espero no detenerme hasta morir.
Que se callen los credos y las escuelas, que retrocedan un momento, conscientes de lo que son y sin olvidarlo nunca.
Me brindo al bien y al mal,me permito hablar hasta correr peligro. Naturaleza sin freno, original energía.
Walt Whitman

O lume

2007-06-25T00:47:00.000+02:00

O lume de San Xoán purificanos, levanos as miserias da alma mentres compartimos a cunca de queimada, mentres afastamos a todas as meigas librandonos do mal. Que neste lume ardan todolos diaños desta terra, políticos constructores de nichos en pobos fantasmas, que pagamos todos, e tan só enrriquecense eles. Neste bosque sempre foi unha noites máxica, na que cando era mais nova ia coas miñas compañeiras a voar o redor do lume do ferreiro, e nesta penumbra viamos clara mente a torpeza do noso vo, que amosaba as nosas carencias mais ocultas. Xa non hai ferreiros, tan so queda o solar cheo de cemento que achegase peligrosamente o meu salgueiro.